Nu, meer dan ooit in de laatste drie maanden besef ik eigenlijk pas “echt” hoe NY in elkaar zit. Tis niet dat ik opt straat ben tegengehouden door de heilige maagd Maria (in tegenstelling zelfs) die mij de weg naar het licht getoond heeft. Maar het heeft meer te maken met mijn teller (dagen die mij hier nog resteren) die nog maar op 7 staat! Nog Zeven dagen te gaan en nog zoveel te doen/zien/…
Ik heb het over het feit dat New York voor een heel groot percentage van zijn/haar inwoners maar tijdelijk is! Ok, ge hebt toeristen en die vind ge ook in pakweg Brugge of BXL. Maar ik heb het over een ander soort tijdelijk! Ik heb het over een FASE uit u leven. New York als tussenstop, rustplaats, of juist niet. Het is iets heel bizars! Da maakt het leven (3 maanden is toch lang genoeg om te kunnen zeggen da ge ergens geleed hebt eh) in NY zoveel interessanter. Het overgrote deel van de mensen die ge hier tegenkomt zijn hier ‘tijdelijk’ en zijn afkomstig van een andere plaats ergens op den aardknol. Ik vind het best een intrigerend weetje.

Awel voor mij zit de NY-fase er bijna op! Tinne, de Smits en ons dorien zijn gekomen, en weer gegaan. Een klein maand later, had ik weerom bezoek, Tinne had een paar vriendinnekes meegepakt. Loes, Bieke en Caroline waren er deze keer bij. Een huis vol vrouwen, het is is ne keer iets anders dan de keet voor men eigen. Daarom niet minder plezant, of niet vervelend. Gewoon anders! Ik heb men best gedaan om ze zo goe en zo kwaad mogelijk kennis te laten maken met wa de stad te bieden heeft. Sjaans da ik niet alleen gids moest spelen. Aangezien da Tinne hier al een tweetal weken gewoond had, kende zij hare weg toch al aardig en kon ze dus bijgevolg een deel van de gidsfunctie (die anders, bij bezoek vooral voor mij is ) overpakken. Het bezoek van de vier dames was er een met veel ‘blitz’ , maar het was daarom zeker niet minder plezant. Ik ben blij da ze der van genoten hebben en het deed goe om nog is wa bekende gezichten te zien. Maar zo rap als da ze hier waren, waren ze ook weeral weg. Na wa miserie met hun (veel te duren) taxi naar de luchthaven en nog wa miserie opt de lokale Zaventem zelf. Zijn ze toch veilig in Canada geraakt. Want natuurlijk, gelijk het de NY-bezoeker betaamd, was het verblijf maar tijdelijk!

Na het bezoek van de ladies, mocht ik mij verwachten aan nog hoger bezoek! De MaPa van de W4C kwamen namelijk op bezoek. Na dat er eerst wa problemen geweest waren omtrend mijn huisvesting (en dus bij gevolg ook die van mijn bezoekers), zijn die problemen proffesioneel opgelost door Laura (onzen office manager) Zij heeft ervoor gezorgd dat ik (samen met mijn gasten) in  een Sublet (das een apt van “ne NY’er” da doorverhuurd wordt als hij/zij op verlof is, om den huur draaglijker te maken) kan verblijven. Maar wacht het is nog niet gedaan, niet zomaar eender waar weggestoken in the Bronx, maar knal naast Times Square. Welgeteld 1 blok wandelen van de straat met alle GOEI restaurantjes! Ge kunt al wel raden, dat het dus gedaan was met microgolfeten en take-away food. Maar ge hoort me niet klagen!

Tussen het toeristen met MaPa door, zijn er natuurlijk nog altijd de weekends en dus bijgevolg ook de feestjes. Vrijdagavond en nacht hebben we bij Julie (onze BXLse intern) op haar apt in China town een klein feestje gebouwen. Da was allemaal goed en wel, maar ik had geen (steeds nuchtere) Usman meer om mij veilig thuis te brengen. Het onvermijdelijke kon ik dus bij gevolg ook niet echt vermijden. Lichtelijk licht in het hoofd vertrok ik rond een uur of vijf in de morgen in Chinatown om mezelf zo snel als ik kon neer te kunnen leggen in mijn apt aant TSQ. Ik had op voorhand moeten weten dat da niet goed ging komen natuurlijk. De metro bracht mij al tot op een aanvaardbare wandelafstand, en zoals dat dan zo meestal gaat bende vanaf dan afhankelijk van u orientatie-instinct. Een half uur, en ongeveer 3x dezelfden blok later, dacht ik de reddende engel gezien te hebben. Een niet onknappe vrouw stopte in haar (zoals gewoonlijk veel te grote SUV) en vriendelijk als ze was vroeg ze mij waar ik naartoe moest. Ikke, content da ik nog is ne levende ziel zag en nog contenter owv het feit da ze me nog ne lift aanbood ook. Vertelde haar da ik op weg was naar mijn apt in de buurt van TSQ. Daarop bood de vriendelijke dame mij een lift aan, met de woorden : you need a ride? Nog altijd, mij van nog geen kwaad bewust zette ik aan om rond den auto te wandelen en in te stappen. Maar voor ik nog maar bijna in de buurt van haar koplampen was, chekte ze toch nog wel is efkes of ik het allemaal wel goed begrepen had. Ik citeer: I mean, do you need company, a girl,… Toen viel natuurlijk mijne frang. Het was een dame van plezier, en om een of andere reden moet ik er wel plezant hebben uitgezien. Maar zoals het een waardig burger betaamd, heb ik de “rit” dan toch maar afgewezen en heb ik menne queste naar huis maar te voet verder gezet! Een goed uur later lag ik al als nen blok te slapen in mijn zetelbed. Alleen welteverstaan en ik was er nog niet rauwig om ook niet.

Na zo een zwaar nachtje was ik toch wel toe aan een uitslaapmoment. Rond een uur of 1 kwamen MaPa terug van hun voormiddagje NY en vonden ze mij (nog altijd slapend terug in mijn bed). Na een doucheke en een bruncheke was ik klaar om ze te vergezellen/gidsen door de toffere buurten vant Stad. Onze pa heeft mij aangenaam verrast met zowel zijn wandelcapaciteiten als met zijn paparazigehalte! Een gezellige namiddag was geen probleem, het weer zat mee! (Ge moet niet denken dat het alleen in Be goei weer is eh!)

Maar rond de klok van 7pm moest ik hen alleen verder laten gaan. Want, mijn compagnon op het werk (onzer aller Moenen) heeft gezeteld in een underground jury van een nog undergrounderder filmfestival, waarvan het zaterdagavond prijsuitreiking en afterparty was. Hij was daar voor uitgenodigd, en hij was zo lief om mij mee te vragen!! Daar zeggen we geen NEE tegen! We waren nog juist op tijd daar om de pointe van de laatste film en de bijhorende cocktails mee te pikken. Daarna verhuisde het feestje naar club ‘Amalia’ Een trendy club ergens in de buurt van 7th Ave and 55th street  (the fancy corner). Daar werden we met onze voeten op de grond gezet, want we stonden blijkbaar niet op de guest list! (niet op die lijst wil zeggen: niet binnen en dus ook geen open bar!) MAAR, we hadden geluk dat een bevallige secretaresse ons nog herkende van op het festival zelf (Moenen was franse les aant geven geweest aan een bevallige bar tender) en dus waren we toch nog zo binnen. Fancy club, goei cocktails, maar na de escapade van den dag ervoor, toch maar op tijd naar huis gegaan!!

Nu is de laatste week toch al half afgewerkt en loopt mijn stage nu zowa op zijn einde, nog drie dagen effectief werken. Om dan de laatste dagen hier in NY nog wa te gaan rond kijken en spijtig genoeg, moet er ook nog zwaar voort school gewerkt worden. Het kan niet altijd kermis zijn natuurlijk!

Ach ja, da pak ik er wel bij! Ik ga het er hier nog is goe van pakken!! 

More soon…

Mb